خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





حرفی ندارم که بگم

    ظهر یکی از روزهای رمضان بود، حسین بن منصور حلاج همیشه برای جزامی‌ها غذا می‌برد و آن روز هم داشت از خرابه‌ای که بیماران جزامی آنجا زندگی می‌کردند می‌گذشت. 
    جزامی ها داشتند ناهار می‌خوردند، ناهار که چه، ته‌مانده‌ی غذاهای دیگران و چیزهایی که در آشغال‌ها پیدا کرده بودند و چند تکه نان. 
    یکی از جزامی‌ها بلند میشه به حلاج می‌گوید: «بفرما ناهار!»
    حلاج می‌پرسد: «مزاحم نیستم؟»
    می‌گویند: «نه، بفرما.»
    .
    .
    حسین حلاج پای سفره جزامی‌ها می‌نشیند. یکی از جزامی‌ها می‌پرسد: «تو چطور که از ما نمی ترسی، دوستان تو حتی چندش‌شان می‌شود از کنار ما رد شوند، ولی تو الان...؟»

    حلاج می‌گوید: «خب آنان الان روزه هستند برای همین این جا نمی‌آیند تا دلشان هوس غذا نکند.»

    می‌پرسند: «پس تو که این همه عارفی و خداپرستی، چرا روزه نیستی؟»
    می‌گوید: «نشد امروز روزه بگیرم…»
    حلاج دست به غذاها می‌برد و چند لقمه می‌خورد، درست از همون غذاهایی که جزامی‌ها به آنها دست زده بودند. 
    چند لقمه که می‌خورد، بلند می‌شود و تشکر می‌کند و می‌رود. 
    موقع افطار حلاج لقمه‌ای در دهان می‌گذارد و می‌گوید: «خدایا روزه من را قبول کن.»
    یکی از دوستاش می‌گوید: «ولی ما تو را دیدیم که داشتی با جزامی‌ها ناهار می‌خوردی!»
    حسین حلاج در جوابش می‌گوید: «او خداست، روزه‌ی من برای خداست. او می‌داند که من آن چند لقمه غذا را از روی گرسنگی و هوس نخوردم. دل بنده‌اش را می‌شکستم، روزه‌ام باطل می‌شد یا با خوردن چند لقمه غذا؟»

    این مطلب تا کنون 18 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : جزامی‌ها ,می‌گوید ,حلاج ,لقمه ,ناهار ,روزه ,
    حرفی ندارم که بگم

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده